Panowie, nic się nie stało? Co tam molestowanie i wyrok, jak trzeba pstryknąć fotkę [Felieton]

W tym miejscu miał być tekst o tym, czy jestem dumny z Radomska. Przepraszamy, zdjęliśmy go, musieliśmy. Patrzę na to zdjęcie i po raz pierwszy w życiu nie znajduję słów, żeby wyrazić oburzenie. A w słowach pracuję od lat i potrafię dobrać odpowiednie do historii. Nie tym razem.

Andrzej Andrysiak, aa@radomszczanska.pl

Zdjęcie wykonano na uroczystościach obchodów Święta Niepodległości we wtorek 11 listopada. Pod kościołem św. Lamberta stoją poczty sztandarowe. Witają je prezydent Jarosław Ferenc, przewodniczący rady miasta Rafał Dębski i gospodarz miejsca, proboszcz Antoni Arkit.

Co tu nie pasuje? Mnie bardzo. Nie pasuje tak bardzo, że pierwszy raz od dawna jestem wściekły.

Parafia księdza Arkita, którą zarządza, została w maju tego roku uznana winną tego, że na jej terenie dochodziło do molestowania osób niepełnoletnich przez kościelnego. To może gładka formułka, ale kryje się za nią zła historia: kościelny molestował, parafia o tym wiedziała, ale przymykała oko. A gdy odkrył ją wikary i chciał o tym poinformować organy ścigania, proboszcz Arkit próbował go od tego odwieść. Na szczęście wikary był odważny i się nie ugiął.

To nie jest „podejrzenie” czy „wersja”, to fakty, które każdy może sprawdzić. Są nagrania (można je znaleźć na naszym portalu). Żadnych niedopowiedzeń. Po dwuletnim procesie w maju tego roku Sąd Apelacyjny nakazał parafii zapłacić 250 tys. odszkodowania ofierze. Wyrok jest prawomocny. Proboszcz przez kilka miesięcy nie płacił. I co, drodzy państwo?

I nic. Kompletnie nic. Władza ma całą sprawę w d… Staje obok proboszcza, kłania się pocztom sztandarowym, i uważa, że taka właśnie jej rola. Wyrok? Pedofilia? Molestowania? Nie teraz. Teraz to my mamy reprezentować. A że proboszcz coś tam coś tam? Co to ma do rzeczy.

Otóż ma. Władza - czy to się podoba czy nie - jest także nośnikiem zasad i standardów. Tych najprostszych: pedofili nie można ukrywać, sądowe wyroki trzeba wykonywać. Jeśli, szanowny prezydencie i szanowny przewodniczący, stajecie obok człowieka, który tych zasad nie przestrzega, dajecie mu swoją twarz. Co więcej, wysyłacie społeczeństwu sygnał: on tak może.

Prawo? Prawo jest dla maluczkich. Jak wy, maluczcy, nie zapłacicie podatku od nieruchomości, wyślemy wam wezwanie. A jak dalej nie zapłacicie, to kancelarię. Prawo to prawo, musicie go przestrzegać. Jak nie opłacicie śmieci, jak się migacie, nie zostawimy tego. Zasady to zasady. Te zasady są dla was, maluczkich. Jak proboszcz zamiata pedofilię pod dywan a potem nie wykonuje wyroku - o, to przecież bardziej skomplikowane, to nie to samo.

To proponuję ćwiczenie, panowie. Zatrzymajcie się na chwilę, usiądźcie w ciszy i wyobraźcie sobie, że sprawa dotyczyła waszych córek. I jak? I teraz wyobraźcie sobie, że mogło do tego nie dojść, że ktoś mógł zareagować wcześniej, przerwać. Widzicie? No to jeszcze mały kroczek: wyobraźcie sobie, że ci, którzy powinni zareagować tłumaczą wam, że przecież do niczego nie doszło, ot, dał tylko buziaka, rękę włożył, pomiętolił, co za sprawa.

Zostawiam was panowie z tym ćwiczeniem.

Nie, nie ma nadziei, że coś się zmieni. Na pewno znajdziecie milion wyjaśnień, dlaczego trzeba stanąć z proboszczem ramię w ramię. Strategia, cele polityczne, wybory, relacje… Polityka zniesie każde obrzydlistwo. Elektorat wybaczy. Są ważniejsze sprawy.

Efektywnych uścisków życzę. Z proboszczem, oczywiście.