Kacper Guziak, uczeń II LO: Nie jestem szkolnym kujonem. A łaciny zacząłem się uczyć z nudów [Rozmowa]

Kacper Guziak, uczeń II klasy w II Liceum Ogólnokształcącym, właśnie został finalistą dwóch olimpiad językowych - z polskiego i łaciny. Jeśli myśleliście, że jest kujonem, któremu zależy na czerwonym pasku, to bardzo się mylicie.

- Wiem, że rozmawiał pan z Kacprem. Jak go znam był wyjątkowo oszczędny - odezwała się do nas mama Kacpra, pani Milena. Chwilę po tym, jak skończyliśmy rozmawiać z licealistą. I wylicza konkursy, które do tej pory wygrał jej syn, a lista jest naprawdę imponująca. - Odkąd skończył szkołę podstawową uczy się francuskiego i angielskiego. Usiadł, napisał, wysłał i wygrał międzynarodowy konkurs.  A w historii siedzi od zawsze. Miał 4,5 roku jak został specjalistą od katastrofy w Czarnobylu - wylicza dumna mama. Ii dodaje, trochę żartując: - Chyba wystarczy.... Choć matka, może w nieskończoność.

GAZETA RADOMSZCZAŃSKA: Muszę zacząć od tego pytania, bo to fascynujące. Dlaczego akurat łacina?

KACPER GUZIAK: - Nawet ja tego nie wiem (śmiech)

Martwy język, którego nawet studenci unikają jak ognia.

- W trakcie mojej nauki dowiedziałem się, że wcale nie taki martwy. A odpowiadając na pytanie, opowiem  tę samą historię, którą opowiadam za każdym razem. Po prostu nudziło mi się w trakcie pierwszej  kwarantanny.

I wtedy przyszła ci do głowy łacina?

- Tak właśnie było.

To, że przyszła rozumiem, ale żeby się za nią wziąć, musiałeś zacząć szukać w sieci, bo w domu  podręcznika chyba nie masz?

- Na początku szukałem w Internecie, a potem zamówiłem podręczniki dla samouków. Nawet nie były drogie.

Odebrałeś paczkę, położyłeś książki na biurku i zacząłeś się uczyć tych wszystkich łacińskich deklinacji i koniugacji?

- Tak, po kolei.

I teraz w domu mówisz do rodziców po łacinie? Przepraszam, ale staram się dociec: po co?

- Sam nie wiem, tak wyszło. I okazało się, że to była całkiem ciekawa, nawet fajna i przyjemna nauka. To jest, wbrew pozorom, całkiem prosty język. Dla nas, Polaków, powinien być prosty, bo ma podobną gramatykę.

A jak skończyła się kwarantanna i wróciłeś do szkoły, mówiłeś po łacinie do kolegów? Czy wystarczyła ci przyjemność z faktu, że mówisz w języku Rzymian.

- Wystarczyła mi satysfakcja i przyjemność. A 30 sierpnia, chwilę przed rozpoczęciem roku szkolnego,  postanowiłem sprawdzić, jakie są olimpiady. I znalazłem tę z łaciny. Pomyślałem, że spróbuję. Było przy tym trochę zamieszania i śmiechu, bo chyba od ponad 20 lat nie ma w Radomsku aktywnego nauczyciela łaciny, w powiecie też. W olimpiadzie przedmiotowej trzeba mieć opiekuna, który uczy tego przedmiotu. W tej z polskiego problemu nie ma, a w regulaminie tej z łaciny problemy przewidziano i nie ma tak  sztywnych zasad. Rolę mojego opiekuna przejął mój wychowawca. Trochę też dyrektor szkoły. Oni  oczywiście w nauce mi nie pomagali.

To oczywiste, chyba nie znają łaciny, nie mogliby cię przepytać.

- No tak.

Coś cię zaskoczyło w tej olimpiadzie?

- To był mój pierwszy konkurs tego typu w liceum, ale formuła jest podobna od szkoły podstawowej.  Niespodzianek nie było.

Jesteś finalistą, na maturze rozszerzonej z łaciny zostanie ci wpisane 100 procent. W jaki sposób  skorzystasz z tego sukcesu?

- To moje 100-procentowe rozszerzenie, które przyda się przy rekrutacji na studia. 

Olimpiada z języka polskiego to efekt nudy w kolejną kwarantannę?

- Nie, to już zamierzony udział i praca z moją polonistką. 

Ile trzeba się uczyć, jaką pracę wykonać, żeby dotrzeć do finału?

- Wydaje mi się, że na olimpiadę z polskiego nie da się nauczyć wszystkiego. Oczywiście, że trzeba jak  najwięcej, ale wszystkich książek nikt nie przeczyta, nikt nie pozna całej światowej literatury. To trochę jak  z maturą, trzeba się wstrzelić w tematy. Jest w tym element szczęścia.

Mówi się, że szczęście sprzyja lepszym. A co ten lepszy licealista finalista Kacper zamierza za dwa lata?  Myślałeś już o kierunku studiów?

- Myślę o prawie.

Do tego czasu planujesz dotrzeć do finałów olimpiad z konkretnych przedmiotów, żeby ułatwić sobie  maturę i dostanie się na ten kierunek? Co by się przydało? 

- Myślę o czymś, ale nie zdradzam, to będzie niespodzianka. 

Jesteś typem szkolnego kujona?

- Nie, zdecydowanie nie. Już mówię dlaczego. Moja obecna średnia to 4,5, czyli daleko do czerwonego  paska. Nie potrafię, nie lubię i nie chcę się uczyć tego, co mnie nie interesuje. 

Rozumiem, że w szkole w Finlandii byłbyś szczęśliwy, bo tam wybierałbyś sobie przedmioty.

- Byłaby chyba dla mnie idealna. 

A w polskiej szkole musisz się uczyć tego, co napisano w programie nauczania.

- Muszę, ale nie muszę być w tym najlepszy i nie muszę się do tego szczególnie przykładać. Nie mam  ambicji prymusa.

Zostawmy naukę. Co poza nią? Co cię fascynuje?

- Muzyka.

Ogólnie czy konkretna?

- Przede wszystkim muzyka klasyczna i rock.

Słuchasz czy grasz?

- Jedno i drugie. Gram na fortepianie, jestem w szkole muzycznej I stopnia, za chwilę będę próbował przejść do szkoły II stopnia.

Muzyk, wolna dusza, która nie daje sobie niczego narzucić i prawo? To się nie kłóci? Twarde ławy i twarde paragrafy na sali sądowej? Gdzie tu miejsce na wolność?

- Prawo jest przecież fascynujące. Oczywiście nie w roli notariusza, bo przy księgach wieczystych można się załamać. I nie prawo cywilne, bo na przykład rozwody są w gruncie rzeczy męczące. Za to prawo karne… Jest wspaniałe. To co dzieje się na sądowych salach bywa naprawdę ekscytujące.

Rozmawiał Janusz Kucharski